Hulp Projecten Baca-Villa, Siem Reap, Cambodia

02 December 2007 zijn we begonnen met een nieuw onderkomen voor het gezin, het oude hutje was te rot en te klein.


Het oude hutje van de familie Sokrie !	Helaas moesten we gaan, de eerst volgende keer zorg ik dat we een foto hebben van hun nieuw onderkomen.

Het nieuwe huis is klaar.

Binnen in het nieuwe huisje

Ontvangen hier hun musquiten net, wat kussens en wat spulletjes om uit te etenn.

Sokchan heet ons welkom

Nieing

Yayi

Sokchan

Bezoek Geertrui (werkt hier als vrijwilligster van Oktober 2007 t/m Maart 2008) Februari 2008 aan Takeo – familie Sokrie.

Nicoline en haar vriendin, gasten van Baca Villa, wilden heel graag enkele projecten in Takeo van ons zien.

Het plan was om op zondag tot in Phnom Penh te rijden, op maandagochtend Nicoline op te pikken in Phnom Penh en naar Takeo te rijden om dan maandavond in Phnom Penh te overnachten en op dinsdag terug naar Siem Reap te keren. Naast het rondleiden van Nicoline wilden we waterstalen meebrengen om te laten testen en foto’s maken van het terrein waar het schooltje op zal worden gebouwd. Maar in de tijd die ik al in Cambodia ben heb ik nog nooit geweten dat iets volgens plan verliep.

Oma van de Baca familie was net ook in Siem Reap, en omdat voor haar de rit in pickup truck best zwaar is was het mooi dat we haar konden meenemen in de bus. Zondag rond 10 uur vanuit Baca Villa vertrokken, met Phea, Pheap, oma en nog een vrouwtje uit het dorp. We reden onmiddelijk door naar Takeo om oma terug te brengen naar haar huisje. Op de terugweg naar Phnom Penh wilde ik nog even bij de familie Sokrie langs om te kijken hoe het met het huisje was, en of er nog vitaminen voor Sokchan waren, want die kon ik dan eventueel nog uit Phnom Penh meenemen de volgende dag. Ook wou ik de kleertjes voor de kinderen afgeven die Nicoline had meegegeven.

Bij aankomst kwam Yayi (het oudste meisje, ongeveer 7) enthousiast en lachend op me af, maar in haar gezicht had ze grote, etterende wonden. Haar shirtje werd omhoog getilt en op haar rug nog meer van deze grote wonden. Kleine Sokchan (het kleinste meisje van 2 en een half) stond onder de rode en witte bultjes en had het enorm warm. Ook Neeing (de oudste jongen, zo rond de 13 jaar) zat er maar heel ziekelijk bij en stond vol van de bultjes. Alleen Ny (de jongere broer van ongeveer 10) leek er nog van gespaard te zijn.

Het huisje bleek leeg te zijn, op een oud muskietenet na. Ik vroeg me af hoe ze er zo konden leven maar begon langzaam te vermoeden dat de kinderen in het huis bij oma Sokrie sliepen, en van moeder geen enkel spoor. Phea liet weten (want ik versta oma uiteraard niet) dat de moeder al 10 dagen weg was, naar het meer om werk te zoeken.

Terug in Phnom Penh onmiddelijk Jan opgebeld en we spraken af misschien een dag langer te blijven om op dinsdag met de kinderen naar het ziekenhuis te gaan. Toen liet Nicoline weten ziek te zijn, en dat ze niet verwachtte de volgende ochtend beter te zijn om mee te kunnen gaan naar Takeo. Op maandagochtend hoorde ik niets van Nicoline waardoor we snel de beslissing maakten de kinderen die dag naar het ziekenhuis te brengen. Het beloofde een drukke dag te worden, met veel op en af gerij tussen Phnom Penh en Takeo.

Die ochtend kochten we brood en mandarijnen voor de kinderen. Bij het huisje toonde oma Sokrie me een heel klein bakje rijst en ik begreep dat ze niet genoeg eten had voor de kinderen. Het brood en de mandarijnen werden dan ook weer naar binnen geschrokt.

De rit naar Phnom Penh vonden de kinderen fantastisch, maar in het ziekenhuis aangekomen ebde het enthousiasme wel weg. We konden onmiddelijk de dokter zien, en mensen liepen af en aan om de kinderen te zien. Op een gegeven moment stonden er zeker 5 dokters en verplegers om de kinderen heen. Best intensief om de vele vragen van de dokters te beantwoorden en ook de kinderen nog een beetje proberen te troosten. Met angstige oogjes aanschouwden ze het hele gebeuren aan. Gelukkig kon Neeing de dokter wat vertellen over hoe lang ze al ziek waren enzo. Yayi lag te trillen op de behandelinstafel toen haar wonden werden opengehaald (de korsten moesten eraf) en werden ontsmet, maar hield heel dapper haar traantjes binnen. Even later, toen Sochan aan de beurt was, zat ze alweer lachend haar kleine zusje te troosten. Op dat moment had ik enorme bewondering voor het dappere meisje. Sokchan had hele hoge koorts, en ook de temperatuur van Yayi en Ny lag veel te hoog. Neeing, Yayi en Sokchan hadden alle drie de waterpokken. Waarschijnlijk zou Ny het dus ook nog krijgen. We kregen een hele tas met medicijnen mee, tegen de koorts, de waterpokken, een middeltje om de wonden te verzorgen en een zalfje om de ontstekingen tegen te gaan, en wat vitamine pillen.

Terug in Takeo mochten de kinderen met ons mee eten in het huis van de oma van de Baca familie. Na veel proberen kreeg ik uiteindelijk Jan te pakken aan de telefoon, hij was nog in Chhuk dus had nauwelijks bereik. We moesten snel een beslissing maken wat we met de kinderen zouden doen, want het werd al wat later in de middag, en in in het donker terugrijden van Takeo naar Phnom Penh is geen pretje. Jan was er redelijk snel mee akkoord dat de kinderen niet in het dorp konden blijven, maar uiteraard moet er eerst overlegd worden met moeder van Baca. Na veel gebel en getwijfel (kunnen de kinderen wel in een hotelkamer overnachten, en wat moeten we daarna?) gingen we met de kinderen op weg naar Siem Reap.

We waren de dorpen nog niet helemaal uit of we kwamen een nichtje van Rat en Run tegen op de brommer met haar ouders. Toen ze van Phea vernamen dat we met de zieke kinderen naar Siem Reap gingen duurde het nog geen 3 seconden voor ook het meisje bij ons in de bus zat. Ze had een rare plek op haar been, ziek dus. En daar gingen we dan, met de 5 kinderen richting Phnom Penh. Onderweg vielen Neeing, Ny, Yayi en Sokchan als een blok tegen elkaar in slaap.

Het was geen enkel probleem om met de 5 kinderen het guesthouse in te lopen. Gelukkig passen kinderen zich snel aan en vonden ze het best spannend in de kamer. Bij aankomst heb ik ze onmiddelijk in de douche gedaan om een poging te doen om al het zwart eraf te wassen (dat is jammergenoeg niet helemaal gelukt). Ook de nageltjes werden geknipt zodat ze de wondjes niet nog meer met hun vuile nageltjes konden openkrabben. Ze zijn die nacht ongelooflijk flink geweest, ik was echt onder de indruk, en ze hebben goed voor elkaar gezorgd. Het was nog even flink lastig die nacht om de hoge koorts van Sokchan naar beneden te krijgen maar er werd heel goed op haar gelet door Neeing.

Die avond liet ik Nicoline weten dat het niet meer mogelijk was Takeo te bezoeken met de zieke kinderen, maar zij liet me gelukkig weten dat het ook niet meer in haar planning paste. Zo vertrokken we dus op dinsdagochtend terug naar Siem Reap. Bij aankomst in Baca Villa waren alle gasten al op de hoogte, en het was leuk te merken dat iedereen meeleefde met het hele gebeuren.

Bert en Didi, 2 verplegers uit Nederland, en hun reisgezel Frieda, waren helemaal aangedaan door het verhaal en wilden graag helpen. Ze hebben de eerste dagen enorm goed geholpen met de verzorging van de kinderen, en ze besloten ook kleren voor de kinderen te kopen. In twee tuk-tuk’s trokken we met z’n allen naar Psar Leu, de grote markt hier in Siem Reap. Iedereen kreeg 2 setjes kleren en schoenen erbij. De kinderen waren helemaal enthousiast. Daarna nam Bert Ny en Neeing mee naar de kapper. Heel erg bedankt voor alles!

Ondertussen zijn de kinderen een dag of 5 hier in Siem Reap. Ny is toch ook goed ziek geworden maar heeft nu gelukkig het ergste achter de rug. Sokchan loopt al opmerkelijk beter. Ook zien we haar nu lachen af en toe en begint ze al goed te “babbelen”! Ook de andere kinderen zijn veel actiever geworden en eten erg veel. Zelfs Ny zien we nu vaak lachen, dat hadden we in Takeo nog nooit gezien. Het is nu alleen nog even afwachten wat er met ze gaat gebeuren. We zouden het jammer vinden om ze terug naar hun dorp te sturen omdat daar eigenlijk niet voor ze wordt gezorgd. Maar er moet natuurlijk eerst nog een oplossing gevonden worden zodat ze in Siem Reap kunnen blijven. In Baca Villa blijven is geen optie, dus er moet met de ouders van de Baca familie worden overlegd. Gelukkig zijn in Nederland al een paar mensen helemaal betrokken bij het verhaal en willen graag steunen.

Hou je van een uitdaging, wil je veel kennis maken en op doen met een uiterst vriendelijk en behulpzame traditionele plattelands bevolking, heb je geen bezwaar om erg basis te leven. Kijk hier voor uitgebreide informatie.